Vanaf 24 juli niets meer geschreven.. omdat ik je vergeten ben??? Nee, absoluut niet. Omdat er zoveel gebeurd is? Misschien …. Want sinds juli ben ik niet meer met Anton samen, woon ik niet meer op mijn ouderlijke plek, ben ik vertrokken om mijn hart te volgen… bleef Twan bij Anton..
Nee ook daarom schrijf ik hier niet meer. Ik heb het gevoel dat ik alles wat er bij me bovenkwam geuit heb.. alles wat ik voelde heb proberen te verwoorden.. en dat alles na 11 jaar wel besproken is. Moet ik nog een keertje schrijven, dat ik je zo mis.. nogmaals herhalen dat mijn leven dus totaal nooit meer hetzelfde zal worden?… Nee het is goed zo. Nog xe9xe9n keer schrijf ik hier neer wat ik rond deze datum heb gevoeld.. hoe mijn leven vanaf dat moment in een grote ravijn stortte. 

3 maart 2000… Annemiek ligt stilletje in bed en krijgt haar ogen niet meer open.. ook niet met de pleistertjes die we op haar oogleden hadden geplakt zodat het haar nog lukte om te zien. Haar gehoor werkt niet meer, alhoewel ik vermoed dat de hersenen gewoon niet meer reageren. Ze worden verdrukt door de tumor die in haar hoofd alle ruimte opeist. Ondanks de stilte merken we aan hele kleine tekenen dat de Teletubbies nog gekeken moeten worden en ook Lingo wordt met een vingerbeweging aangevraagd. Twan gaat naar de karate les samen met Suzanne, zodat hij eventjes iets anders kan doen. Anton en ik blijven bij Annemiek en zitten rustig om haar heen. We kijken de programma's die we al weken, maanden, jaren kijken, waar Annemiek zo dol op is. De avond valt en de 4e maart breekt aan. Anton en ik slapen met Annemiek in xe9xe9n klein bed. Ik lig op de rand van de vensterbank en Anton aan de andere kant. De 4e maart zouden we met z'n allen uit eten met alle genodigden van Annemiek. Alle juffen, kinderen, nichtjes, tantes, oma's etc etc etc….
Het is toch zo gezellig om met elkaar te smikkelen. Ondertussen hebben we deze mensen allemaal gevraagd om langs te komen en afscheid te komen nemen. We weten dat het niet meer zo lang zal duren. Exe9n voor xe9en komen mensen langs, strelen het gezichtje van Annemiek, staan bij haar bed en om haar bed. Het is een drukte van belang en Annemiek ligt stil en het lijkt alsof ze er al niet meer is. Toch zien we haar vingertjes zo nu en dan reageren, ten teken dat er nog heel wat wil in haar aanwezig is. Hoe hard ze ook altijd heeft geroepen:"Ik word weer beter!" … hoe harder de tumor dacht … "dat lukt je niet!" .. en het is inderdaad gelukt. Maar de kanker heeft haar levensvreugde en haar wil nooit aangetast. Ze bleef bedenken, knutselen, kokkerellen, foto's maken, muziek luisteren en genieten. Deze 4e maart kroop voorbij en iedereen … ja iedereen is voorbij gekomen.. Ze hebben hun laatste woorden, gedachten met onze kanjer gedeeld. Het werd donker en later en mijn familie kwam  nog even kijken, ze hadden verjaardag maar ze hadden geen feest. Rond 20.00 heb ik ze weggestuurd en ook de rest van de aanwezigen. Ik zag en voelde dat dit nu moest.. en belde de dokter. Deze kwam gelukkig meteen en die constateerde inderdaad dat het niet meer lang zou duren. We waren er op voorbereid (dachten wij) en gingen weer allebei bij ons meisje op bed liggen. We voelden haar ademhaling.. soms licht, soms niet en dan wel weer. Ze was bezig te vechten… Anton hield haar handje vast en ik haar andere.. en samen hebben we haar verteld dat ze naar de hemel mocht gaan. Dat ze eindelijk op de glijbaan mocht springen en dat Opa daar op haar zou wachten en Jezus en Maria… Heel voorzichtig stapje voor stapje.. sliep ze in… vloog ze weg… Heel ver weg van ons.. maar o zo dichtbij in elke vezel van mijn wezen!

Volksfeest 2010… de optocht was prachtig, geweldig en superleuk. Het weer was goed en de sfeer was nog beter. We hebben de wagens bewonderd, met oh's en ah's. Wat kan een klein dorp groot zijn op bijzondere momenten.
Exe9n van de eerste foto's die ik gemaakt heb is van de kar van jouw vriendinnen, Annemiek. Ze waren mooi en hadden het enorm naar hun zin!!!

Door het lezen van een boek…door het tot mij nemen van een hartverscheurend verhaal van een ventje… Ruben.. Word ik met een snelheid van het licht teruggeworpen naar een tijd alweer jaren terug. Het ziekenhuis, de behandelingen, de onderzoeken, de pijn, de machteloosheid, het verdriet, de angst en …….zoveel.
Ik kreeg het boek aangereikt door Fred de Raden, de vader van dit prachtige kereltje. Ruben, hij heeft maar vier maanden oud mogen worden, maar dit verhaal wat hij beschrijft, is zo pakkend, zo ontroerend, zo herkenbaar….. Ik ben nu vier dagen met Rubens leven bezig en heb nog nooit zoveel tranen weggeslikt, nog nooit ben ik zo geraakt door een boek… Langzaam dringt het tot me door, dat Annemiek dezelfde ellende tot zich heeft moeten nemen. Infusen die sneuvelen, operaties die mislukken, drains die ontsteken, verplegend personeel dat totaal ongevoelig is voor haar lijden… etc etc..  Toen heb ik het weggeslikt, ik kon niet anders, want je was overgeleverd, maar nu … mijn hart breekt, maar tranen laat ik de vrije loop. Ik ben al een paar dagen hierdoor van slag, maar ik weet dat het goed is…Ruimte voor liefde en licht, in plaats van het donker van het willen vergeten.
Lieve Ruben, er is een hele bijzondere engel, die op jou heeft staan wachten. Annemiek wilde als engel op de kleine kindjes gaan passen en dat doet ze … zeker weten!!!

Mam, mijn liefste moeder
Weet je hoeveel ik van je hou?
Jij bent en blijft mijn grote voorbeeld
Jij bent zox92n lieve sterke vrouw

Zou ik ooit afscheid moeten nemen
Dan voel ik nu al intens gemis
Want ik weet dat er op de hele wereld
Nergens zox92n moeder te vinden is

Karin

Hoe is het toch mogelijk dat ik zo’n gedicht kan schrijven… Mijn moeder is alweer 10 jaar niet meer lijfelijk aanwezig. Ik vermoed dat het komt, omdat ik haar liefde nog altijd kan voelen. Haar aandacht en haar woorden, haar lach en haar verdriet toch nog steeds in mijn herinnering opspeelt. Waar zij voor stond, wat haar idealen waren, waar ze interesse in had… het blijkt ook een stukje van mezelf te zijn. Ik hou ook van tuinieren en verneem dan vaak haar aanwijzingen nog. De flox en de fresia zijn voor mij groetjes van mam. Zij hield van uitwisselingen over bepaalde onderwerpen en luisterde vol verwondering wanneer Petra en ik met haar over het leven kletsten. .. daar had zij nog niet zo diep over na kunnen denken, maar stond er wel helemaal open voor.. De wereld was in haar levenstijd ook zo allemachtig veranderd.. Bijzonder hoe zij daarin meeging. Mijn moeder is en blijft voor mij altijd een voorbeeld!!
Morgen is het moederdag… Morgen ben ik me ietsje meer bewust van het moederschap. Ik heb mijn meiske niet meer om me heen en voel daardoor weer extra het gemis, maar ik ben ook moeder van Twan en zal hierdoor toch ook weer van deze dag genieten. Mam en Annemiek, voorbeelden voor mij, door jullie weet ik hoe belangrijk het is om moeder te mogen zijn.

Een superdikkeknuffle van mij, Karin, dochter en moeder

En weer ligt er dit weekend een blad in de winkels, waar het verhaal over jouw leven in staat. Ik heb bijna twee uur met de verslaggeefster aan de telefoon gekwebbeld en vertelt over wat jij deed en hoe je was. Hoe krachtig en wijs, hoe sterk en eigenwijs:)!  Het is een heel mooi verhaal geworden en ook staan er bepaalde foto’s bij afgedrukt waar ik een hele fijne herinnering aan heb. Mijn Geheim wordt hopelijk door veel mensen gelezen, die zo op de hoogte worden gebracht van jou, Annemiek, het meisje dat zo uniek en geweldig heeft geleefd en die haar omgeving heeft geraakt. Het raken doe je nog steeds. Jij wilde graag beroemd worden en weet je lieverd, volgens mij gaat je dat ook nog lukken ook!! Ik doe in ieder geval ontzettend mijn best.

Met het grootste gemak zak ik af naar een tijd die niet de mijne lijkt te zijn geweest… ooit was ik dag en nacht aan het verzorgen, wisten we beter dan de dokter hoe het met onze dochter ging, kregen we net de tijd om adem te halen, leken we te bezwijken onder de last, was het dagelijkse leven het enige wat bestond. We zijn nu vele maanden, vele jaren verder en is mijn leven stukken verbetert. Ik leef, ik rust, ik berust, ik accepteer….maar wat heb ik een diepte ontdekt. Ik weet waar eenzaamheid huist, ik weet de geheime plek van intens verdriet en gemis. Waar ik ooit dreigde te verdwalen heb ik een pad aangelegd, ben ik vertrouwde bezoeker geworden met kompas en tomtom. Het donkere bos, de duisternis, de zielsellende, ik ken het… ik ben het zelfs soms op bewuste dagen. Het leven voor en het leven na … de 4e maart. Het begint weer in me op te spelen. 10 Jaren geleden… toen was ons meiske nog zo aanwezig, zo liefdevol in ons midden en we droomden allemaal van een leven waar ze gezond zou worden. De droom waarvan we heel goed wisten dat het een droom zou blijven… een droom dat vervangen werd door een nachtmerrie. Jarenlang strijden, hakken, kappen, zoeken, verdwalen… om nu toch eindelijk te zeggen, dat ik de weg ken. Mijn leven is een route, een prachtige weg, met ups and downs, maar wel met vergezichten, herinneringen, een glimlach en een gevoel van intense liefde die never en nooit zal verdwijnen.

Wat kan het overlijden van mijn kind betekenen. Wat doet dit verlies met wilskracht. Hoe kun je verder met een wond die zo diep is, dat je er nooit grip op zult krijgen. Wanneer weet je dat het volbracht is. Hoeveel moed heb je elke dag weer nodig…. Geen idee. Ik heb er geen antwoord op en zal dat ook nooit vinden, maar met al deze vragen hebben we vandaag een nieuwe site gelanceerd. Na Troostgeschenk, Ik denk aan je, Gedenkengelen zijn we op het punt beland om een groothandel op te richten met geschenken die als ‘Goed voor je ziel’ kunnen worden beschouwd.
www.soulgoodz.nl

En Annemiek jij bent de bron elke keer weer.. elke keer geef je ons weer inspiratie en doorzettingsvermogen.
Wat ben ik een rijk mens om jou te hebben gekend.

Miek, love you!

Januari is zo’n maand waar alles stil valt. Dit gebeurt niet alleen door de grote hoeveelheid sneeuw die er is gevallen maar vooral door het achter de rug zijn van de maand december. Vanaf 11 november schiet je van de ene speciale dag naar de andere en voordat je het in de gaten hebt, kijk je naar een spiksplinter nieuw jaar. 2010; het lijkt me een prachtige tijd. Ooit keek ik met afgrijzen naar 2000, want dan zou ik al 37 jaar zijn. Het is vreemd dat ik nu met vreugde naar de volgende 10 jaar kijk.. Ook al word ik dan nog ouder. Ik heb toch geleerd tijd anders te gaan bekijken. Ik ben tegenwoordig blij met een nieuwe dag, want het zegt me dat je nog leeft!! Wanneer het tellen stopt, dan kun je concluderen dat je niet echt meer in leven bent en dat is nou net iets wat ik niet wil. Na het overlijden van Annemiek is het tellen van het gemis begonnen..ook dat is vreemd eigenlijk.. In maart is onze dochter alweer 10 jaar niet meer in ons midden. 10 Jaren, dat is al lang!!!! Wat is er in deze tijd veel gebeurd en wat hebben we allemaal meegemaakt. Verwonderlijk dat ik na deze 10 jaar zoveel vreugde heb mogen voelen. Of zal de vreugde duidelijker voelbaar zijn geweest, omdat ik weet hoe vreselijk pijnlijk ik mij ook kan voelen. Het gemis, de afwezigheid, de herinneringen, laten je tot op de bodem gaan.. Dus wanneer je vreugde weer kunt voelen, zal dat veel meer effect hebben omdat je laag heel laag nog lager dan lager weet te vinden en te voelen..
Daar ga ik nog meer over nadenken.

Je fladdert zo vaak door mijn gedachten. Zomaar wanneer ik stil zit, wanneer ik aan het eten koken ben, wanneer ik tv kijk, wanneer ik opsta…. komt het omdat Twan z’n kamer aan het opruimen is? Dat hij als bijna 18 jarige kerel, geen speelgoed meer wil hebben staan en dat hij kleine frummels van vroeger of in de vuilniszak weg wil gooien of in een mooie doos op zolder wil zetten. .. Misschien. Want aan de spulletjes van vroeger hangt voor 50 % ook jouw aanwezigheid. Dan sta je samen met Twan op een foto, dan pakt Twan het kastje dat eigenlijk van jou was, dan komt er een doosje uit een laatje die jij voor Twan gemaakt hebt. .. Ik sta erbij en laat Twan de keuze zelf maken. Dapper spreek ik tot hem:"Twan als je het de laatste 5 jaar niet meer aangepakt hebt, dan kun je het wel weg doen hoor!" Anders komt het op zolder te staan voor de eeuwigheid." Behoorlijk moeilijk, maar ik weet dat het beter is zo. Ik zal binnenkort met dezelfde vuilniszak door mijn vertrekken moeten om te kijken of ik niet veel te veel bewaar. Ik ben net een hamster, kan niet weggooien, want je weet maar nooit. En zo heb ik dozen vol frutsels en prutsels. Als jij nog gewoon geleefd had, dan was het volgens mij allang door jou zelf verwijderd, maar nu wil ik dus alles bewaren.
Dilemma… wat doe ik. Heel stilletjes naar mijn hart luisteren en voelen wat werkelijk belangrijk is.
Want ook zonder deze spulletjes blijf je in mijn wezen meevliegen… en dat is voor mij het aller aller fijnst en allerbelangrijkst.

Just Say Yes Lyrics

I’m running out of ways to make you see
I want you to stay here beside me
I won’t be ok and I won’t pretend I am
So just tell me today and take my hand
Please take my hand
Please take my hand

Just say yes, just say there’s nothing holding you back
It’s not a test, nor a trick of the mind
Only love

It’s so simple and you know it is
You know it is, yeah
We can’t be to and fro like this
All our lives
You’re the only way to me
The path is clear
What do I have to say to you
For Gods sake, dear
For Gods sake, dear
For Gods sake, dear
For Gods sake, dear
For Gods sake, dear

Just say yes, just say there’s nothing holding you back
It’s not a test, nor a trick of the mind
Only love

Just say yes, coz Im aching and I know you are too
For the touch of your warm skin
As I breathe you in

I can feel your heart beat through my shirt
This was all I wanted, all I want
Its all I want
Its all I want
Its all I want
Its all I want

Just say yes, just say there’s nothing holding you back
It’s not a test, nor a trick of the mind
Only love

Just say yes, coz Im aching and I know you are too
For the touch of your warm skin
As I breathe you in

http://www.youtube.com/watch?v=wGc2iT6X2_8